Alessandro Mannarino- Caravaggio współczesnej muzyki

 

 

Gdy słucham takich artystów jak Mannarino odzyskuję nadzieję, że wartościowa muzyka jeszcze nie zginęła. Sam Mannarino siebie opisuje jako mix pomiędzy mistrzem Caravaggio, który wprowadzał grę pomiędzy światłem a cieniem, a brazylijskimi legendarnymi muzykami, Caetano Veloso i Gilbertem Gil, którzy potrafili łączyć teatr, słowa i muzykę w jedną całość. Taki właśnie jest Mannarino – tworzy sztukę pełną parą, usłyszymy to i w tekstach i w jego interpretacji, modulacji głosu, w bogactwie dźwięków, niebanalnych rozwiązaniach muzycznych.

Kilka słów, kim jest Mannarino?

Urodzony 23 sierpnia 1979 roku w Rzymie, absolwent antropologii, obieżyświat, szczególnie miłujący kulturę południowoamerykańską. Wydał 4 albumy, każdy z nich oferuje prawdziwą  plejadę inspiracji: rzymski dialekt, rytmy od bluesa, folku, po rumbę i sambę, instrumenty z całego świata, opowieści o więźniach, prostytutkach czy cyganach, ale też o miłości, potrzebie zmiany, o kłamstwach, buncie przeciw ogólnie przyjętymi normami, o rozczarowaniach, poszukiwaniu siebie. To prawdziwa uczta dla zmysłów!!!

 

Oto kilka utworów, które Wam polecam:

  • Me so’mbriacato

Artysta porównuje swą miłość do kobiety to stanu upojenia alkoholem, stosuje sformułowania jednocześnie dwuznaczne jak i poetyckie:

„Me so’ ‚mbriacato de ‚na donna
quanto è bbono l’odore della gonna
quanto è bbono l’odore der mare
ce vado de notte a cerca’ le parole”

 

‘Upiłem się kobietą,
Jak cudny jest zapach spódniczki,
Jak cudny jest zapach morza,
Udaję się tam nocą by odnaleźć słowa.’

Taka poniekąd szokująca poezja jest na pewno czymś nowym pośród słodkich opisów miłości romantycznej w znacznej części piosenek, które słuchamy na co dzień.

  • Serenata lacrimosa

Ten utwór to wołanie, a właściwie serenada, do biskupa, który nie słyszy i który krzyczy głośniej. To bunt przeciw fałszywej pobożności ‘biskupa” i ogromna chęć do cieszenia się swym życiem.
„Ce dicono de vive da morti e poi resuscità”
„Mówią, że mamy żyć jak umarlacy, by potem zmartwychwstać.”

Dodatkowo piosenka ma chwytliwy folkowy rytm. Aż chce się tańczyć, chce się śpiewać!

  • Statte zitta

Ballada opowiadająca o trudnej i pełnej cierpień miłości- z jednej strony boli, chce się odejść od osoby, która rani, z drugiej: czyżby ten ból cieszył?

Z jednej strony

„E statte zitta 
che ne sai tu de quello che sento(…)
e sto freddo non viene da fori 
io ce l’ho dentro”
“a bądźże cicho, co Ty wiesz co ja czuję…(…)
to zimno nie nadciąga z zewnątrz, ja je mam w środku…”

a potem

„Solo me chiedo perchè 
sto così bene co te 
Io che non ho paura 
nella notte scura 
A fa risse, guerre, scommesse 
mille schifezze 
Tremo tremo forte fra le tue carezze”
“tylko tak się zastanawiam,
Czemu tak mi z Tobą dobrze
Ja, który nie boję się
Ciemną nocą wdawać się w bójki, wojny, zakłady i tysiące innych okropieństw
Drżę tak mocno gdy mnie czule dotykasz”

Czy to nie są piękne słowa prawdziwego ‘czułego twardziela’? 🙂

  • Marylou

Skoczna piosenka, w stylu zwariowanego swingu, opowiadająca o grzesznej Mary Lou, która łamie serca wszystkim marynarzom. Ten rytm porywa!

  • L’ultimo giorno dell’umanita

Jak wyglądałby ostatni dzień ‘człowieczeństwa’?

„L’ultimo giorno dell’umanità,
un uomo e una donna chiusero le tende
e non curandosi più dell’aldilà
riuscirono ad amarsi più teneramente.”

Ostatniego dnia człowieczeństwa
Mężczyzna i kobieta zamknęli zasłony
I nie przejmując się już niczym więcej
Zdołali kochać siebie z większą czułością.”

Bo co jest silniejszego niż obecność drugiej osoby, a już szczególnie w ostatni dzień?

  • Donna fugata

O przebiegłej kobiecie, która wiecznie ma wymówki, wiecznie ucieka, zostawiając mężczyznę z jeszcze większym mętlikiem w głowie.

Utwór zachwyca przede wszystkim różnorodnością tempa, instrumentów grających, ciekawymi wpływami muzycznymi, emocjami targającymi głosem Mannarino.

  • L’impero

W tej piosence artysta podejmuje temat tego, kto ma władzę i dominuje na świecie.

„Il cardinale ha scritto la legge 
il lupo è il pastore e gli uomini il gregge „
“Kardynał napisał prawo: wilk to pastor, ludzie to trzoda”

Czy właśnie tak nie jest? Ktoś coś ustalił i my w tych ramach musimy żyć?
Bardzo lubię też wykonanie na żywo, spójrzcie co za spektakl! A instrumenty grają wręcz hipnotyzująco!

  • Apriti cielo

Utwór o wszystkich, którzy szukają samych siebie, uciekają z miejsca w którym się znajdują by odnaleźć coś lepszego., którzy są zamknięci w pewnych ramach, granicach, a woleliby by nie było granic, przynależności, ras, flag.

„Apriti cielo e manda un po’ di sole
Su chi non c’ha un nome
Su chi non ha regione
Apriti cielo e manda un po’ di sole
Su chi cammina solo tra milioni di persone”

 

Otwórzcie się niebiosa i wyślijcie trochę słońca
Do tych co nie mają imienia ani regionu
Otwórzcie się niebiosa i wyślijcie trochę słońca
Do tych co maszerują samotnie pośród miliona ludzi.

 

Bardzo podoba mi się ta spokojna narracja a dodatkowo teledysk kręcony był w Parku Narodowym Circeo, czy przyuważyliście szczyt Maga Circeo?

  • Babalu’

Ten utwór obrazuje historię człowieka, superbohatera, który został doceniony dopiero po śmierci:

„Lo volevano ammazzar 
Tutti gli abitanti della città
Però adesso che non c’è più
Non fanno che parlare bene di Babalù”

„Chcieli go zabić wszyscy mieszkańcy miasta
Ale teraz jak już go nie ma, nieustannie tylko mówią o Babalu’ „

Taneczny rytm, chórki, a cały tekst daje do myślenia: o kim to śpiewa Mannarino??

  • Arca di noe’

Mistrzowska piosenka o niesamowitym rytmie z brazylijskimi naleciałościami. Podczas koncertów Mannarino lubi gdy jest śpiewana podczas gdy tłum ludzi macha flagami „bez przynależności”, zrobionych z odłamków rozmaitych flag lub po prostu skrawków materiałów, tak by wszyscy byli zjednoczeni, bez ras, bez narodowości. Prawdziwy festiwal multietniczny!

„Si va si va
ma dove si va
chissà chissà
paura non ho
e questa vita mia
è tutto quel che ho
più breve lei sarà
e più forte canterò”

„Podążamy podążamy, ale gdzie podążamy?
Któż to wie? Któż to wie?
ale ja się nie boję
To moje życie i wszystko co mam
Im krótsze będzie, tym głośniej zaśpiewam!”

Jak Wam się podobają jego piosenki? Ja jestem nimi oczarowana, słucham ich bardzo często, doszukując się nowego znaczenia tekstu, zastanawiając się jak się odwołuje do życia, wsłuchując się w kolejny dźwięk instrumentu, którego wcześniej nie dosłyszałam. Utwory Mannarino przenoszą mnie w kompletnie inną rzeczywistość!

 

Obrazek tytułowy, źródło: http://www.nanopress.it/spettacoli/foto/alessandro-mannarino_2169_7.html

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s