Alessandro Mannarino- Caravaggio współczesnej muzyki

 

 

Gdy słucham takich artystów jak Mannarino odzyskuję nadzieję, że wartościowa muzyka jeszcze nie zginęła. Sam Mannarino siebie opisuje jako mix pomiędzy mistrzem Caravaggio, który wprowadzał grę pomiędzy światłem a cieniem, a brazylijskimi legendarnymi muzykami, Caetano Veloso i Gilbertem Gil, którzy potrafili łączyć teatr, słowa i muzykę w jedną całość. Taki właśnie jest Mannarino – tworzy sztukę pełną parą, usłyszymy to i w tekstach i w jego interpretacji, modulacji głosu, w bogactwie dźwięków, niebanalnych rozwiązaniach muzycznych.

Kilka słów, kim jest Mannarino?

Urodzony 23 sierpnia 1979 roku w Rzymie, absolwent antropologii, obieżyświat, szczególnie miłujący kulturę południowoamerykańską. Wydał 4 albumy, każdy z nich oferuje prawdziwą  plejadę inspiracji: rzymski dialekt, rytmy od bluesa, folku, po rumbę i sambę, instrumenty z całego świata, opowieści o więźniach, prostytutkach czy cyganach, ale też o miłości, potrzebie zmiany, o kłamstwach, buncie przeciw ogólnie przyjętymi normami, o rozczarowaniach, poszukiwaniu siebie. To prawdziwa uczta dla zmysłów!!!

 

Oto kilka utworów, które Wam polecam:

  • Me so’mbriacato

Artysta porównuje swą miłość do kobiety to stanu upojenia alkoholem, stosuje sformułowania jednocześnie dwuznaczne jak i poetyckie:

„Me so’ ‚mbriacato de ‚na donna
quanto è bbono l’odore della gonna
quanto è bbono l’odore der mare
ce vado de notte a cerca’ le parole”

 

‘Upiłem się kobietą,
Jak cudny jest zapach spódniczki,
Jak cudny jest zapach morza,
Udaję się tam nocą by odnaleźć słowa.’

Taka poniekąd szokująca poezja jest na pewno czymś nowym pośród słodkich opisów miłości romantycznej w znacznej części piosenek, które słuchamy na co dzień.

  • Serenata lacrimosa

Ten utwór to wołanie, a właściwie serenada, do biskupa, który nie słyszy i który krzyczy głośniej. To bunt przeciw fałszywej pobożności ‘biskupa” i ogromna chęć do cieszenia się swym życiem.
„Ce dicono de vive da morti e poi resuscità”
„Mówią, że mamy żyć jak umarlacy, by potem zmartwychwstać.”

Dodatkowo piosenka ma chwytliwy folkowy rytm. Aż chce się tańczyć, chce się śpiewać!

  • Statte zitta

Ballada opowiadająca o trudnej i pełnej cierpień miłości- z jednej strony boli, chce się odejść od osoby, która rani, z drugiej: czyżby ten ból cieszył?

Z jednej strony

„E statte zitta 
che ne sai tu de quello che sento(…)
e sto freddo non viene da fori 
io ce l’ho dentro”
“a bądźże cicho, co Ty wiesz co ja czuję…(…)
to zimno nie nadciąga z zewnątrz, ja je mam w środku…”

a potem

„Solo me chiedo perchè 
sto così bene co te 
Io che non ho paura 
nella notte scura 
A fa risse, guerre, scommesse 
mille schifezze 
Tremo tremo forte fra le tue carezze”
“tylko tak się zastanawiam,
Czemu tak mi z Tobą dobrze
Ja, który nie boję się
Ciemną nocą wdawać się w bójki, wojny, zakłady i tysiące innych okropieństw
Drżę tak mocno gdy mnie czule dotykasz”

Czy to nie są piękne słowa prawdziwego ‘czułego twardziela’? 🙂

  • Marylou

Skoczna piosenka, w stylu zwariowanego swingu, opowiadająca o grzesznej Mary Lou, która łamie serca wszystkim marynarzom. Ten rytm porywa!

  • L’ultimo giorno dell’umanita

Jak wyglądałby ostatni dzień ‘człowieczeństwa’?

„L’ultimo giorno dell’umanità,
un uomo e una donna chiusero le tende
e non curandosi più dell’aldilà
riuscirono ad amarsi più teneramente.”

Ostatniego dnia człowieczeństwa
Mężczyzna i kobieta zamknęli zasłony
I nie przejmując się już niczym więcej
Zdołali kochać siebie z większą czułością.”

Bo co jest silniejszego niż obecność drugiej osoby, a już szczególnie w ostatni dzień?

  • Donna fugata

O przebiegłej kobiecie, która wiecznie ma wymówki, wiecznie ucieka, zostawiając mężczyznę z jeszcze większym mętlikiem w głowie.

Utwór zachwyca przede wszystkim różnorodnością tempa, instrumentów grających, ciekawymi wpływami muzycznymi, emocjami targającymi głosem Mannarino.

  • L’impero

W tej piosence artysta podejmuje temat tego, kto ma władzę i dominuje na świecie.

„Il cardinale ha scritto la legge 
il lupo è il pastore e gli uomini il gregge „
“Kardynał napisał prawo: wilk to pastor, ludzie to trzoda”

Czy właśnie tak nie jest? Ktoś coś ustalił i my w tych ramach musimy żyć?
Bardzo lubię też wykonanie na żywo, spójrzcie co za spektakl! A instrumenty grają wręcz hipnotyzująco!

  • Apriti cielo

Utwór o wszystkich, którzy szukają samych siebie, uciekają z miejsca w którym się znajdują by odnaleźć coś lepszego., którzy są zamknięci w pewnych ramach, granicach, a woleliby by nie było granic, przynależności, ras, flag.

„Apriti cielo e manda un po’ di sole
Su chi non c’ha un nome
Su chi non ha regione
Apriti cielo e manda un po’ di sole
Su chi cammina solo tra milioni di persone”

 

Otwórzcie się niebiosa i wyślijcie trochę słońca
Do tych co nie mają imienia ani regionu
Otwórzcie się niebiosa i wyślijcie trochę słońca
Do tych co maszerują samotnie pośród miliona ludzi.

 

Bardzo podoba mi się ta spokojna narracja a dodatkowo teledysk kręcony był w Parku Narodowym Circeo, czy przyuważyliście szczyt Maga Circeo?

  • Babalu’

Ten utwór obrazuje historię człowieka, superbohatera, który został doceniony dopiero po śmierci:

„Lo volevano ammazzar 
Tutti gli abitanti della città
Però adesso che non c’è più
Non fanno che parlare bene di Babalù”

„Chcieli go zabić wszyscy mieszkańcy miasta
Ale teraz jak już go nie ma, nieustannie tylko mówią o Babalu’ „

Taneczny rytm, chórki, a cały tekst daje do myślenia: o kim to śpiewa Mannarino??

  • Arca di noe’

Mistrzowska piosenka o niesamowitym rytmie z brazylijskimi naleciałościami. Podczas koncertów Mannarino lubi gdy jest śpiewana podczas gdy tłum ludzi macha flagami „bez przynależności”, zrobionych z odłamków rozmaitych flag lub po prostu skrawków materiałów, tak by wszyscy byli zjednoczeni, bez ras, bez narodowości. Prawdziwy festiwal multietniczny!

„Si va si va
ma dove si va
chissà chissà
paura non ho
e questa vita mia
è tutto quel che ho
più breve lei sarà
e più forte canterò”

„Podążamy podążamy, ale gdzie podążamy?
Któż to wie? Któż to wie?
ale ja się nie boję
To moje życie i wszystko co mam
Im krótsze będzie, tym głośniej zaśpiewam!”

Jak Wam się podobają jego piosenki? Ja jestem nimi oczarowana, słucham ich bardzo często, doszukując się nowego znaczenia tekstu, zastanawiając się jak się odwołuje do życia, wsłuchując się w kolejny dźwięk instrumentu, którego wcześniej nie dosłyszałam. Utwory Mannarino przenoszą mnie w kompletnie inną rzeczywistość!

 

Obrazek tytułowy, źródło: http://www.nanopress.it/spettacoli/foto/alessandro-mannarino_2169_7.html

Reklamy

15 dzieł sztuki, których nie możesz przegapić będąc w Rzymie

 

 

Rzym- cudowne miasto sztuki! Nie wystarczy przyjechać raz by poznać wszystkie znajdujące tu się dzieła. Wiele muzeów oferuje tak wiele, że parę godzin w nich spędzone to wciąż za mało. Jak zorganizować swój przyjazd, jeśli chce się zobaczyć jak najwięcej światowej sławy tworów sztuki, lecz ma się do dyspozycji tylko parę dni?

Tworząc tą listę miałam naprawdę wielkie dylematy. Po pierwsze dlatego, że trudno z tak szerokiej listy wybrać te naprawdę najlepsze, lista mogłaby nie mieć końca… Wspaniałości w Rzymie nie brakuje, znajdują się tam dzieła najwybitniejszych artystów świata jak Caravaggio, Michał Anioł, Bernini czy Rafael.

Po drugie, na pewno trudno dogodzić wszystkim, każdy może mieć inne gusta i z wieloma wyborami się nie zgodzić. Mimo to mam nadzieję, że lista może być dla wielu z Was przydatna i posłużyć jako przewodnik dla wielbicieli sztuki w Rzymie.

1. Pieta’ – Michał Anioł

Rzeźba wykonana przez Michała Anioła znajduje się w Bazylice św. Piotra w Watykanie. Jest to jedno z najpiękniejszych przedstawień Jezusa i Jego Matki po ukrzyżowaniu: Maryja nie wygląda na ponad pięćdziesięcioletnią kobietę, a twarz Jezusa nie jest naznaczona cierpieniem.

Co więcej, temat Jezusa na kolanach Matki był w tamtych czasach powszechny w krajach północnych, ale jeszcze nie we Włoszech, rzeźba była wiec pewnego rodzaju nowością.

Jest to jedyna rzeźba, na której artysta złożył swój podpis.

la-pieta-di-michelangelo-corbis_650x435
Pieta’ – Michał Anioł, źródło

 

2. Szkoła ateńska- Rafael Santi

Fresk namalowany przez Rafaela ukazuje spotkanie największych filozofów starożytności zajętych dyskusją naprzeciw budynku w stylu klasycznym.

Każdy detal ma tu znaczenie, każda postać przedstawiona jest celowo w taki a nie inny sposób. Grupa na najniższych stopniach po prawej jest powiązana ze światem geometrii. Filozofowie przedstawieni po stronie prawej związani są ze światem natury. W centrum widzimy Platona i Arystotelesa, a obok nich kontynuatorów ich myśli filozoficznych. Co ciekawe Rafael ujął również współczesnych sobie najwybitniejszych artystów: Platon ma twarz Leonarda da Vinci, Heraklit Michała Anioła, a siebie samego Rafael przedstawił jako Apellesa.

Fresk znajduje się w Stanza della Segnatura w Muzeach Watykańskich.

scuola
Szkoła Ateńska, źródło

3. Grupa Laokoona

Grupa rzeźb wykonana przez Agesandra z Rodos, Atenodora i Polidora około I wieku p.n.e. Przepiękny dowód na niesamowite umiejętności już w czasach starożytnych! Dzieło przedstawia w sposób bardzo szczegółowy tragiczny moment zesłania przez bogów wężów, które zabiły Laokoona i jego synów.

Grupę Laokoona znajdziecie w Museo Pio Clementino w Muzeach Watykańskich.

1st century ---  --- Image by © Araldo de Luca/CORBIS
Grupa Laokoona, źródło

4. Przemienienie pańskie- Rafael Santi

Obraz ilustrujący Przemienienie na górze Tabor przestawia w zasadzie dwie sceny z Ewangelii: przemienienie oraz przyprowadzenie epileptyka. Góra obrazu pełna jest jasności i ładu, dolna część natomiast utrzymana jest w ciemności i chaosie.

Było to ostatnie dzieło wykonane przez Rafaela. Można je podziwiać w Pinakotece w Muzeach Watykańskich.

trasfigurazione
Przemienienie Pańskie, źródło

5. Stworzenie Adama – Michał Anioł

Fresk bez wątpienia najchętniej oglądany w Kaplicy Sykstyńskiej.

Adam ukazany jest jako młody mężczyzna o idealnym, muskularnym ciele w momencie, gdy Bóg tchnie w niego życie. Bóg, otoczony jest przez aniołów, sprawia wrażenie ogromnego i majestatycznego.

creazione
Stworzenie Adama, źródło

6. Pluton i Prozerpina- Giovanni Lorenzo Bernini

Rzeźba przedstawia moment porwania pięknej Prozerpiny, córki Jowisza, przez potężnego i brutalnego Plutona, boga podziemi.  Choć pozy postaci ukazane są w sposób teatralny, to Bernini, mistrz naturalnego odwzorowywania, zadbał o detale, by scena wydawała się niemalże prawdziwa: skóra Prozerpiny poddająca się mocnemu uściskowi jakby była miękka a nie zrobiona z marmuru, oraz ekspresja jej twarzy wyrażająca trwogę.

Rzeźbę obejrzeć można w Galerii Borghese.

 

proserpina_bernini
Pluton i Prozerpina, źródło

7. Złożenie do grobu- Caravaggio

Wyrazisty obraz mistrza Caravaggio można podziwiać w Pinakotece w Muzeach Watykańskich.

Autor wprowadził do sztuki światłocień, co widać dobrze na tym dziele- płyta grobu wydaje się prawie wychodzić poza płótno!  Jest jeden z niewielu obrazów artysty docenionych jeszcze za jego życia.

42-caravaggio_deposizione-di-cristo
Złożenie do grobu, źródło

8. Św. Hieronim piszący – Caravaggio

Autor ujął Świętego w momencie tłumaczenia przez niego Pisma Świętego. Święty pochyla się nad biurkiem, na którym leżą trzy księgi i trupia czaszka. Światło oświetla głowę Hieronima, czaszkę oraz napis na księdze: „solo in presenza della morte si comprende e s’illumina il libro della vita” czyli „tylko w obecności śmierci można zrozumieć i uświadomić sobie księgę życia”. Robi wrażenie!
Obraz zobaczyć można w Galerii Borghese.

giro
Św. Hieronim piszący, źródło

9. Sąd Ostateczny- Michał Anioł

Fresk, nad którym artysta pracował 7 lat, znajduje się w Kaplicy Sykstyńskiej.

Dzieło niesamowicie złożone: znajdują się na nim m.in. anioły niosące atrybuty męki pańskiej, Chrystus jako Sędzia Sprawiedliwy w łunie światła, Strefa Dusz Sprawiedliwych, wśród których pojawiają się przodkowie Jezusa, w innej strefie dojrzymy, świętych, męczenników i apostołów, dusze wznoszące się do Nieba za pomocą różańca, aż w końcu Piekło ilustrujące III Pieśń Piekła z Boskiej Komedii. W tym arcydziele nie brakuje również elementów kabalistyki, oraz przekazu przez autora własnych myśli i poglądów.

giudizio
Sąd Ostateczny, źródło

10. La Verita’ – Bernini

La Verita’ czyli Prawda to nieukończone dzieło Berniniego, które można obejrzeć w Galerii Borghese.

Prawda jest przedstawiona w formie alegorii jako kobieta, która zostaje rozebrana, czy raczej odkryta, przez czas. Druga część rzeźby, czyli Czas, nie została nigdy zrealizowana.

verita
La Verita’ , źródło

11. Archanioł Michał- Guido Reni

Obraz przedstawiający Archanioła, który depcze głowę diabła, wywołał niemałe poruszenie nie tylko ze względu na to jak pięknie artysta ujął Anioła, lecz jak realistycznie przedstawił brzydotę szatana. By było jeszcze ciekawiej, uznano, że diabeł ma znajomą twarz… kardynała Pamphilij, który wcześniej wypowiadał się w gardzący sposób o Guido. Taka oto zemsta!

Obraz znajdziecie w Kościele Santa Maria Immacolata.

archaniol.jpg
Archanioł Michał, źródło

12. Apollo i Dafne- Bernini

Rzeźba przedstawia moment, w którym nimfa Dafne ucieka przed zakochanym w niej Apollo, przemieniając się w drzewo wawrzynu, tak jak poprosiła swego ojca, boga Penejosa. Bohaterzy mają bardzo wyraziste twarze, przedstawieni są w ludzkiej postaci. Rzeźba, uznawana za jedną z najpiękniejszych tego artysty, znajduje się w Galerii Borghese.

apollo_dafne-640x853
Apollo i Dafne, źródło

13. Sarkofag małżonków

Pochodzący z VI w. p.n.e. terakotowy sarkofag jest jednym z najbardziej romantycznych dzieł sztuki! Ten okaz sztuki etruskiej przedstawia uśmiechniętą parę leżącą na kanapie podczas wspólnej uczty. Znajdziecie ją w Villa Giulia.

sarcofago-degli-sposi
Sarkofag małżonków, źródło

14. Ekstaza św. Teresy- Bernini

Jedna z najbardziej kontrowersyjnych, ale jednocześnie jedna z najbardziej podziwianych rzeźb na świecie. Wykonana przez Berniniego marmurowa rzeźbę z epoki Baroku można podziwiać w Kościele Matki Bożej Zwycięskiej.

Uwieczniona przez Berniniego scena to mistyczne przeżycie ekstazy przez św. Teresę w momencie, tuz przed tym jak anioł wbił w nią włócznie. Usta Świętej otwierają się jakby w  jęku, Anioł natomiast uśmiecha się intrygująco.

lestasi-s-teresa
Ekstaza Św. Teresy, źródło

 

15. Paolina Borghese – Antonio Canova

Rzeźba neoklasyczna wykonana przez Antonio Canova, przedstawiająca siostrę Napoleona Bonaparte. Po śmierci swego pierwszego męża, Paolina wyszła za rzymskiego księcia, Camillo Borghese. Przedstawienie 25-letniej kobiety porównywane jest do obrazu Giorgionego pt. Śpiąca Wenus, a druga nazwa rzeżby to Venus Victrix czyli Zwycięska Wenus. Paolina nie tylko tak jak Wenus opiera się na prawej ręce prezentując swoje wdzięki, ale również w lewej ręce trzyma jabłko, które Afrodyta (czyli kulturze rzymskiej Wenus) dostała od Parysa, jako uznanie jej za najpiękniejszej.

Rzeźba znajduje się w Galerii Borghese.

paolina-borghese-canova-analisi
Paolina Borghese, źródło

 

Znaliście je wszystkie? Udało się Wam już zobaczyć któreś z nich na własne oczy? A może coś pominęłam i chcielibyście się tym podzielić z resztą czytelników? Piszcie śmiało w komentarzach 🙂
A może zainteresował Was ten temat i już szukacie lotów do Rzymu?

 

Ikona wpisu: źródło

Lucio Battisti- duma włoskiej muzyki

Lucio Battisti to artysta, którego z całą pewnością mogę uznać za jednego z najwybitniejszych muzyków wszech czasów – i chyba cały naród włoski przyzna mi rację! Jego sława do Polski nie dotarła- wielka szkoda… Wzruszające teksty, poruszająca muzyka, emocje w jego głosie, przepięknie towarzyszące mu chórki, ciekawe i często nieoczywiste rozwiązania muzyczne- Lucio bez wątpienia był zdany na sukces!

Urodził się 5 marca 1943 roku w Poggio Bustone, w regionie Lazio. Jako chłopiec chciał zostać księdzem- podobno zmienił zdanie, gdy został przez księdza ukarany policzkiem za rozmawianie w kościele.  Od zawsze był raczej zamknięty w sobie i nieśmiały. Jako dziecko często sam się bawił, grał na gitarze, spędzał dużo czasu ze sobą samym, na przemyśleniach. Jako dorosły, jako artysta, wolał śpiewać, przygotowywać bardzo starannie materiał na nowe piosenki, nagrywać niż koncertować czy udzielać wywiadów. Mówił, że artysta powinien komunikować się z publicznością tylko poprzez swoją pracę– a więc poprzez muzykę. Unikał dlatego rozgłosu a w ostatnich latach swojego życia niemal całkowicie odciął się od mediów.. Nikt nie zakłócał mu spokoju podczas jego ostatnich lat życia, które spędził w chorobie. Wiadomość o jego śmierci 9 września 1998 została przyjęta przez naród włoski z wielkim bólem i wzruszeniem.

Rodzaj muzyki wykonywanej przez niego to coś, czego brakuje mi często we współczesnej muzyce a zresztą w sztuce generalnie. Jego piosenki są dopracowane, nie ułożone naprędce, nie ma miejsca na przypadkowość, na gonitwę za tym co się lepiej ‘sprzeda’. Teksty pisane dla Battisti przez znanego tekściarza Mogola są przejmujące, a sposób w jaki Lucio je interpretuje, jak wyśpiewuje każdy ból i każdą radość – zadziwiające! Każdy utwór opowiada inną historię, inne emocje, codzienne rozterki, obawy i radości przeciętnego człowieka, opisuje zawody miłosne, zdrady czy tęsknotę za ukochaną osobą.

Lucio lubił eksperymentować z różnymi stylami muzyki, dlatego jego utwory przechodzą od popu przez r&b po rock i rock progresywny, . W 1976 Lucio nagrywa pierwszy teledysk do piosenki Ancora tu – mówi się, że to pierwszy włoski teledysk do piosenki, a co ciekawsze, że o 2 miesiące wyprzedził teledysk do Bohemian Rhapsody zespołu Queen (który uważany jest za pierwszy teledysk na świecie).

Przygotowałam dla Was małą recenzję. Posłuchajcie paru piosenek Lucio, odkryjcie jego różnorodny styl!

  • NON E’ FRANCESCA

    W piosence Non e’ Francesca mężczyzna dowiaduje się od przyjaciela o zdradzie tytułowej Franceski, ale kompletnie nie chce dopuścić tego do świadomości. Pomimo wielu szczegółów wskazujących na to, że to naprawdę była Francesca wciąż ją usprawiedliwia.

    Come quell’altra e’ bionda, pero’ 
    non e’ Francesca.
    Era vestita di rosso, lo so,
    ma non e’ Francesca. “ – tak jak ona jest blondynką, ale to nie Francesca. Była ubrana na czerwono, ale to nie Francesca.

Mężczyzna wciąż głośno zaprzecza, choć pewnie sam w głębi serca już zna całą prawdę… Dramatyczny tekst, dramatyczna muzyka; w pierwszej części jedynie akustyczna ( gitara + skrzypce), w drugiej dołącza delikatnie perkusja. Prawdziwe dzieło sztuki!

  • LA COLLINA DEI CILIEGI

Lekkie przesłanie piosenki  nawołujące do życia carpe diem, do wsłuchiwania się w siebie i w swojego partnera, do odrzucenia uprzedzeń i rozpoczęcia prawdziwego życia, życia bez strachu. O tym jak pełne radości może być zignorowanie swoich dotychczasowych lęków i wbiegnięcie na tytułowe wzgórze czereśni, by zobaczyć jak wstaje dzień – bo przecież zazwyczaj gdzieś za wzgórzem jest słońce!

Radosna muzyka i urocze chórki wspomagające główny głos – piosenka pełna jest pozytywnych wibracji!

  • IL MIO CANTO LIBERO

Historia zakochanych, którzy zawinili wobec świata swoją… miłością. Refleksją piosenki jest pytanie: dlaczego świat nie akceptuje czystej i bezinteresownej miłości dwojga ludzi?
Jest też druga refleksja: im bardziej świat zmierza, by ich rozdzielić, tym bardziej oni się do siebie przybliżają, są dla siebie nawzajem pieśnią miłości, która leci ponad oskarżeniami ludzi i jest na nich obojętna.

„… e vola sulle accuse della gente
a tutti i suoi retaggi indifferente
sorretto da un anelito d’amore
di vero amore”

Na uwagę zasługuje również muzyka: w sposób oryginalny pojawiają się dzwonki sardyńskie oraz ukulele, ale i tak mnie najbardziej porywa ostatnie powtórzenie refrenu zaakcentowane przez chór i orkiestrę.

  • I GIARDINI DI MARZO

Wspomnienie biedy widzianej oczami dziecka oraz ból, że przez brak odwagi nie potrafi się żyć lepiej w teraźniejszości.

„…al 21 del mese i nostri soldi erano già finiti
io pensavo a mia madre e rivedevo i suoi vestiti
il più bello era nero coi fiori non ancora appassiti”

Już 21 dnia każdego miesiąca rodzinie kończyły się pieniądze, a narrator obserwował swoją matkę, która chodziła wciąż w tych samych ubraniach. Dziwił się, że kwiaty na jednej z sukni wciąż nie przekwitły, mimo że nosiła ją już tak długo.

Bohater utworu przez tak trudne dzieciństwo nie potrafił zintegrować się z rówieśnikami, a jako dorosły często miewał problemy w związkach z kobietami i wątpił w relacje międzyludzkie. A może po prostu nie miał odwagi, by zacząć żyć po swojemu?

„Ma il coraggio di vivere quello ancora non c’è

Rozdzierające serce tekst i muzyka.

  • MOTOCICLETTA (IL TEMPO DI MORIRE)

Błagania młodego chłopaka, by dziewczyna w której jest zakochany spędziła z nim noc- w zamian oferuje jej nawet swój motocykl. Głos Lucio jest bardzo zdesperowany, często też wpada w mocno rockowe dźwięki, których nie słyszymy w jego pozostałych piosenkach i które dopełnione są ciekawą grą gitary elektrycznej. Zupełnie nowa odsłona Battisti!

Ciekawostka: Mogol pisząc tekst nie zdawał sobie sprawy, że motocykl o mocy 10 koni mechanicznych to już nie było nic imponującego… 🙂

  • ANIMA LATINA

Piosenka napisana po pobycie obu artystów w Ameryce Łacińskiej. Tekst opowiada o mieszkańcach tamtych terenów w latach 70, żyjących biednie, chodzących w niedopranych ubraniach, niedokarmionych, ale bardzo szczęśliwych, cieszących się życiem. Wpływ podróży słychać również po ciekawej rytmiczności, wprowadzeniu nowych instrumentów i elementów folkloru. Jedna z najbardziej… dzikich piosenek Lucio.

 

Słuchając piosenek Lucio można przeżywać całą gamę emocji, każdy utwór opowiada o czymś innym. Oby w muzyce pojawiało się więcej tak charyzmatycznych artystów – choć drugiego takiego Lucio już chyba nie usłyszymy. Ja przy jego muzyce płaczę, rozmyślam, relaksuję się. Piosenki, które Wam zaproponowałam to niewielki ułamek twórczości Lucio, zachęcam Was do odkrycia więcej takich perełek!